τα νέα μέλη της οικογένειας :) :)

πήγα επιτέλους στο "χωριό".. από τη στιγμή που έμαθα ότι η σκυλίτσα μας γέννησε.. ανυπομονούσα.. αλλά μου πήρε 24 ολόκληρες μέρες..
για να φάμε εορταστικά με τους γονείς πήγα.. αλλά.. περισσότερο χρόνο πέρασα με τα μωράκια.. :) :)
χρόνια πολλά φιλαράκια μου :) :)

στους στίχους μου - Γ. Σουρής

εμπρός, πεζοί μου στίχοι, φανήτε τυπωμένοι,
ας σας διαβάζουν όλοι και ας σας τραγουδουν...
αλλ' όμως ποιός γνωρίζει τι τύχη σας προσμένει,
τι χέρια θα σας πιάσουν, τι μάτια θα σας δουν!

είς ένα κι άλλο μέρος με στόμφο θα σας κρίνουν,
εδώ θα σας τρομάζουν, θα σας πετούν εκεί,
τι σχόλια και κρίσεις επάνω σας θα γίνουν,
και τι δε θα σας ψάλουν κάμποσοι κριτικοί,

θα τους ακούν να λένε:- Τι ποίησις χυδαία!
τι στίχοι τετριμμένοι! τι πνεύμα χλιαρό!
που έπαρσις; που μία πρωτότυπος ιδέα;
τουλάχιστον να έχουν χαρτί γυαλιστερό!

κι ίσως για σας κανένας φιλάργυρος φανή,
και καταθυμωμένος την ώρα βλασφημήση,
όπου συνδρομητής σας του ήλθε να γενή,
και μ΄όλη την καρδιά τουτα φράγκα του θρηνήση.

ίσως ποτέ κανένας πατέρας αυστηρός,
αν πέσετε στα χέρια της κόρης του, ντραπή,
κι ευθύς σας παραδώση στας φλόγας του πυρός,
και στη σεμνή του κόρη αυτά τα λόγια πη:

-Και εσύ τους κακοήθεις διαβάζεις ποιητάς;
ντροπή αυτή η στίχοι ν' αρέσουν και στης κόραις
κατάρα στών ακάκων ψυχών τους σρεβλωτάς!
διαφθορά είς όλα... O TEMPORA! O MORES!

αλλά αν σας δει και δούλος κανένας του Υψίστου,
πολύ φοβάμαι μήπως του φέρετε σπασμούς,
μη στην οργή σας στείλη του μαύρου Αντιχρίστου,
κι από το στόμα βγάλει βαρείς αφορισμούς.

μα ίσως και κανένας γενναίος πατριώτης
από θυμό αφρίση και σκούξη δυνατά:
-Οποίος της πατρίδος ανίερος ποδότης!
τα όσια του έθνους θαρρεί για χωρατά.

-Τι άπατρις, τι κρύα, τι κομπορρήμον Μούσα!
πως βλέπουν ένα τέτοιον προδότην αναιδή;
δεν ψάλλει τα τσαπράζια, τη λεβεντιά του Τούσα,
το παν εξευτελίζει, τα πάντα παρωδεί.

αυτά θ' ακούτε κι άλλα, ω στίχοι μου καυμένοι...
θα σας υμνή εκείνος, αυτός θα σας οικτείρη
ίσως ποτέ η δόξα με άνθη θα σας ραίνη,
μα ίσως και τυλίγουν με σας ... τουλουμοτύρι.

δεν το βρίκα σε ηλεκτρονική μορφή.. το αντέγραψα από τα άπαντα του Γ. Σουρή
από τις εκδόσεις Σπυρ. Δαρέμα..

επάγγελμα στόχος..

..ποτέ δε μου άρεσαν οι στολές.. ίσως επειδή ήμουν παιδί της 7ετίας.. ίσως γιατί συμβολίζουν μιά μαζικότητα που αντιπαθούσα από μωρό.. δε καταλάβαινα τα παιδιά που τα περισσότερα τις ονειρεύονταν.. ίσως γιατί τους έδιναν κάποια εξουσία.. εξουσία που αντιπαθούσα.. είτε ενεργητικά είτε παθητικά.. αργότερα προστέθηκε κι ένα άλλο ανασταλτικό.. το να προβάλεις μια ιδιότητα. είναι σα να αυτοστοχοποιήσαι.. κάθε τρελός που τα έχει με τις νοσοκόμες τους ταχυδρόμους τους αστυνομικούς κλπ.. βρίσκει ένα στόχο..
τώρα ιδικά με τους αστυνομικούς είχα κι άλλες απορίες.. στον πρώτο που είχα ρωτήσει.. μετά τη μεταπολίτευση.. πως του ήλθε.. μου είπε ότι κάτι άλλο ήθελε.. αλλά φτώχεια καταραμένη στο χωριό.. εκεί κατάφεραν να τον βολέψουν οι γνωστοί του πατέρα του.. ο δεύτερος.. φίλος που στην αρχή ούτε ήξερα τη δουλειά του.. μπήκε ως αθλητής. αλλά μετά βρήκε ενδιαφέρον στην έρευνα των εγκλημάτων.. ένας παιδικός φίλος.. μετά από τις ειδικές δυνάμεις.. που θα του φούσκωσαν τα μυαλά λίγο.. το είδε σαν εκπλήρωση χρέους προς την κοινωνία..
ότι κι αν τους οδήγησε.. δύσκολη δουλειά.. από τη μιά καλείσαι να προστατεύσεις την εξουσία.. από αυτούς που θα έπρεπε να την ελέγχουν.. από την άλλη τον κάθε ένα από μια εγκληματικότητα που έχει ξεφύγει.. όπως και νά έχει.. είναι άγριο να θάβεις το παιδί σου σε κάθε περίπτωση..

σκατά! Γ.Σουρης

Τίποτε δεν απόμεινε
στον κόσμο πια για μένα,
όλα βρωμούν τριγύρω μου
και φαίνονται χεσμένα.

Όλα σκατά γενήκανε
και ο δικός μου κώλος
σκατά εγίνηκε κι αυτός,
σκατά ο κόσμος όλος.

Μόνο σκατά φυτρώνουνε
στον τόπο αυτό τον άγονο
κι όλοι χεσμένοι είμαστε,
σκατάδες στο τετράγωνο.

Μας έρχεται κάθε σκατάς,
θαρρούμε πως σωθήκαμε,
μα μόλις φύγει βλέπομε
πως αποσκατωθήκαμε.

Σκατά βρωμάει τούτος δω,
σκατά βρωμά κι εκείνος,
σκατά βρωμάει το σκατό,
σκατά βρωμά κι ο κρίνος.

Σκατά κι εγώ, μες στα σκατά,
και με χαρτί χεσμένο
ό,τι κι αν γράψω σαν σκατό
προβάλλει σκατωμένο.

Σκατά τα πάντα θεωρώ
και χωρίς πια να απορώ,
σκατά μασώ, σκατά ρουφώ,
σκατά πάω να χέσω,
απ’ τα σκατά θα σηκωθώ
και στα σκατά θα πέσω.

Όταν πεθάνω χέστε με,
τα κόλλυβά μου φάτε
Και πάλι ξαναχέστε με
και πάλι ξαναφάτε,
μα απ’ τα γέλια τα πολλά
κοντεύω ν’ αρρωστήσω
και δεν μπορώ να κρατηθώ,
μου φεύγουν από πίσω.

Σκατά ο μεν, σκατά ο δε,
σκατά ο κόσμος όλος
κι απ’ το πολύ το χέσιμο
μου πόνεσε ο κώλος!


με έχει επιρεάσει τρομερά ο ποιητής..
έχω μια παρόρμηση να συνεχίσω το ποιημα..

ζουζουνοπαίγνιον: τα αυτοκινητάκια μας

..τέλος καλοκαιριού.. έμεινα 3 εβδομάδες ανάσκελα κοιτώντας το ταβάνι.. στην αγροτική μου κατοικία.. σε μια από τις λίγες ενεργητικές μου στιγμές.. άνοιξα μια κούτα που την έβλεπα στην αποθήκη και δεν ήξερα τι περιείχε.. πάνω πάνω.. είχε ένα λαμανένιο ελικοπτεράκι κι ένα αυτοκινητάκι πορτοκαλί με επιβάτες μουζικάντιδες.. πού είχα περιγράψει στο προπέρσινο ζουζουνοπαίγνιο για τα παιγνίδια μας.. είπα να τα φωτογραφίσω να τα έχω.. μια και στο παλιο ποστ δεν είχα ούτε μια φωτογραφία.. αλλά μέσα στη ραθυμία μου το ξέχασα.. γυρνώντας είδα το νέο ποστ της ζουζουνας για το αυτοκινητάκι της.. και το θυμήθηκα.. την επόμενη φορά που πήγα.. τα αναζήτησα και δεν τα βρήκα!!!!! είμαι σίγουρος για το που τα ακούμπησα.. και οι γονείς μου είναι σίγουροι ότι ούτε κάν πήγαν στο πάνω σπίτι.. που χρησιμοποιώ για αποθήκη.. τέλος πάντων ευτυχώς υπήρχε η κούτα.. κι έτσι δεν χρειάστηκε να πιστώ ότι την μόνη ενεργητική στιγμή μου εκεί.. τελικά την είχα δει στον ύπνο μου.. κι κάτω κάτω.. εμφανίστηκαν 2 άλλα από τα αγαπημένα μου αυτοκινητάκια.. αυτή η κούτα πρέπει να είχε κλειστεί στη μετακόμιση του 69.. και δεν την είχα ξανά ανοίξει από μεταφορά σε μεταφορά.. έτσι είχα να τα δω από τότε.. τα νόμιζα χαρισμένα ή πεταμένα.. τα έφερα λοιπόν να τα μοιραστώ μαζί σας μαζί με τη χαρά μου..

για το γαμώτο ρε ελλάδαααα!!!!

αγαπητοί συνέλληνες..
να λέμε την αλήθεια όλο και λιγότερο αγαπητοί μου γίνεστε..
κάνω κάποιες συγκρίσεις.. όταν ήχησαν οι σειρήνες του τελευταίου ανακοινωμένου πολέμου.. είχατε πει το όχι.. είχατε τρέξει να καταταγήται.. είχατε πολεμήσει.. δεν εξετάζω ότι τελικά δεν ήταν ο δικός σας πόλεμος.. και ότι αν και με τους νικητές.. καταφέρατε να είστε νικημένοι.. αλλά αντιδράσατε.. καταλαβαίνω.. σας είχαν πείσει ότι είστε απόγονοι του λεωνίδα.. ότι το μολων λαβέ ήταν αυτό που οφείλατε.. κυρίως στον εαυτό σας.. στον αυτοσεβασμό σας.. στα μάτια των παιδιών σας.. παραπλανημένοι.. ναι.. αλλά λεβέντες.. φαίνεται ότι οι λεβέντες ήταν αυτοί που χάθηκαν.. κι αυτοί που έμειναν εξολοθρέυτηκαν μεταξύ τους στον εμφύλιο. έτσι μείνανε αυτοί που φιλαχθήκανε.. που δεν είπαν όχι.. απλά ανοιγόκλειναν το στόμα τους.. έτσι σε μια γενιά.. το 74.. με στρατιωτικό καθεστώς. κανένας δε μπορούσε να πει όχι.. και στην επιστράτευση. αποδείχθηκε ότι ο στρατός μόνο τον λαό μπορούσε να τρομοκρατήσει. κι άρχισαν τα ναι.. ναι στη κύπρο.. ναι στις κρυφές συμφωνίες.. ναι στα συμφέροντα.. ναι στις μίζες.. ναι στα κεφάλαια.. ναι στις τράπεζες.. ναι στις γκρίζες ζώνες.. ναι στη γκρίζα νομοθεσία.. δε σας καταλαβαίνω.. δε ντρέπεστε καθόλου;.. θα ομολογούσατε ότι είστε έλληνες.. εγώ δε ξέρω.. γενικά είμαι ήσυχος.. αλλά το άδικο δε το δέχομαι.. έχω την τάση να στυλώσω τα πόδια και να πώ ΦΤΑΝΕΙ.. είμαι μόνος; είστε όλοι απέναντι;.. τι θα γίνει;..
οχι στην ξεφτίλα που μας σέρνουν
οχι στην ιδιοκτησία που με δόλο απέκτησαν
οχι στα χρέη που αυτοί καρπώθηκαν κι εμείς θα πληρώσουμε
οχι οχι οχι οχι οχι

παττυ κι αυτοκριτική

.. αργία μήτηρ πάσης κακίας.. έτσι τον τελευταίο καιρό που οικοδομή έκατσε για τα καλά.. βρέθηκα κάποια απογεύματα μπροστά στη τιβι.. και όσο περίεργο κι αν ακούγεται.. το λιγότερο ενοχλητικό στις 18:00 αποδείχτηκε για κάποιες φορές η πάττυ.. τελικά δεν ήταν εντελώς ανώδυνο.. αυτή η καλοσύνη μου έδινε στα νεύρα.. κι άρχισα να αναρωτιέμαι.. εγώ από μέσα κάλα είμαι και με συμπαθώ όλο και περισσότερο.. μήπως έχω το σύνδρομο της πάττυ;.. όπως ήταν παλιά αυτό της πολυάννας; μήπως κάποιοι βλέπουν σε έμενα την πάττυ.. κι όπως εγώ θέλω να την χαστουκίσω.. έχουν κι αυτοί την ίδια παρόρμηση για μένα;.. είναι κι άδικο.. γιατί την πάττυ αν δε τη λειπόσουν.. μπορούσες να την χαστουκίσεις.. εύκολα.. αλλά εγώ είμαι κι ολόκληρο βόδι.. και παρά τα εδώ χαμόγελα.. εκεί έξω δε χαμογελώ χωρίς λόγο.. και να μη με λειπάτε κάποιος.. μπορεί να με φοβάται.. παρά την εκνευριστική καλοσύνη μου.. ξαφνικά με βλέπω σα βόδι.. απ' έξω.. ευτυχώς είμαι από μέσα.. :):)