Ο μύθος της παραγωγικότητας..

..ας πούμε ότι μια μέρα.. ξυπνάμε.. και με ένα μαγικό τρόπο.. έχουμε καταφέρει να τα κάνουμε όλα “σωστά”.. κατεβαίνει ο θεός ο ίδιος..
..κι επιβάλει δικαιοσύνη.. συλλαμβάνει όσους έλαβαν μέρος στο φαγοπότι των τελευταίων 35 χρόνων.. βουλευτές.. δημάρχους.. φίλους τους.. συγγενείς.. κουμπάρους.. κι όποιους βρέθηκαν σε θέση ισχύος.. και το εκμεταλλεύτηκαν για ίδιον όφελος.. και καθορίζει τις ποινές τους σύμφωνα με αυτά που θα επιστρέψουν..
..μελετούσε τις ανάγκες μας.. τι πρώτες ύλες έχουμε.. τι καταναλωτικές ανάγκες.. τι παραγωγικές δυνατότητες.. τι έργο συνολικά έπρεπε να παραχθεί.. και το μοίραζε σε όλους.. καταργώντας τη λέξη ανεργία.. έκανε κι ένα θαύμα να μας φτάνουν και να μας περισσεύουν οι πρώτες ύλες και η ενέργεια.. και βρισκόμασταν σε ένα θετικό ισοζύγιο..
..ας πούμε ότι ξύπναγαν και οι θεοί όλης της γής.. κατέβαιναν.. κι έκαναν αντίστοιχα θαύματα.. και νοικοκύρευαν τον πλανήτη.. κι όλοι ξαφνικά είχαν θετικά ισοζύγια.. ποιός θα αγόραζε και θα κατανάλωνε αυτά τα περισσεύματα;
..είναι νομίζω φανερό.. μόνο με ανισότητα παράγεται κέρδος.. ανισότητα μεταξύ κρατών.. κι ανισότητα μεταξύ ομάδων στο ίδιο κράτος.. αν δεν υπάρχουμε εμείς να καταναλώνουμε περισσότερο.. δεν υπάρχουν ούτε οι γερμανοί.. ούτε οι κινέζοι.. ας το σκεφτούν κι αυτοί.. εμείς μπορούμε να βρούμε ένα ξενοδοχείο στην κίνα να μείνουμε όλοι μαζί όπως λέει και ο κινέζος..

Θέλει και τροπο και κόπο..

..από τότε που θυμάμαι.. 2-3 ετών.. οι δικοί μου μου ανέθεταν μικρές δουλίτσες.. για να μη με έχουν στο κεφάλι τους.. κι εγώ με την περιέργεια του μωρού.. τις αναλάμβανα με ενθουσιασμό.. μια από τις δουλίτσες.. ήταν η τακτοποίηση του εργαστηρίου ραπτικής.. που διατηρούσε η μάνα μου.. σε ένα από τα δωμάτια τους σπιτιού.. όταν έφευγαν τα 5-6 κορίτσια.. που συνήθως απασχολούσε.. έπρεπε να καθαρίσω τους πάγκους και τις μηχανές.. να αλιεύσω με έναν τεράστιο.. σχετικά με το μέγεθός μου.. μαγνήτη.. τις καρφίτσες που για λόγους ταχύτητας πέταγαν κάτω.. να τις πλύνω.. να τις μοιράσω στα κουπάκια τους.. να μαζέψω τα κουρελάκια.. να χωρίσω τα χρήσιμα από τα άχρηστα.. να τα ταξινομίσω.. τα χρήσιμα κατά είδος και χρώμα να φυλαχθούν.. τα άχρηστα σε σακούλες.. να πάνε στη γιαγιά μου που έφτιαχνε κουρελούδες.. αυτά την νύχτα.. το πρωί.. έπρεπε να μου βρούν κάτι να κάνω.. πήγαινα για ψώνια στη γειτωνιά.. δεν υπήρχαν ακόμα αυτοκίνητα.. ούτε τόσος φόβος.. όλα τα παιδιά είμασταν έξω μετα τα 3 μας χρόνια.. πηγαινα για ψωμί στο φούρνο στη γωνία.. στο χασάπη.. στο μανάβη.. στο μπακάλη.. όλα ήταν σε απόσταση το πολύ 50 μέτρων.. πήγαινα και για κουμπιά φόδρες κλωστές κλπ υλικά.. σε 2 μαγαζάκια που δεν απείχαν περισσότερο από 150-200 μέτρα.. αναγκάστηκα να μάθω να μετράω και να κάνω πράξεις.. για να ελέγχω τα ρέστα.. και να αναγνωρίζω την αξία του χρήματος.. όταν δεν είχα δρομολόγια.. κρατούσα συντροφιά στις πελάτισσες που περίμεναν για πρόβα.. άδειαζα και έπλενα τα τασάκια.. μερικές φορές με υπερβολικό ζήλο.. τους έφερνα αναψυκτικά και καφέδες.. κι έκανα τον καραγκιόζη να περνά η ώρα.. όταν δεν περίμεναν πελάτισσες.. μου ανέθεσαν να προσέχω τα κορίτσια που δούλευαν.. είχα το θρόνο μου.. μια πολυθρονίτσα στο μέγεθός μου με σωληνωτό σκελετό και κόκκινο πλαστικό κορδόνι.. είχα τόση υπευθυνότητα.. που μια φορά που έπρεπε να πάω στην τουαλέτα.. κρατήθηκα όσο μπορούσα.. κι όταν έφτασα στο μη περαιτέρω.. με κίνδυνο να γυρίσω στην αναξιοπρέπεια της πάνας.. πήρα το καθικάκι μου και συνέχισα να τις παρακολουθώ.. κατάλαβα βέβαια γρήγορα.. ότι μάλλον αυτές με πρόσεχαν παρά εγώ αυτές.. και περιορίστηκε ο ζήλος μου.. έτσι βρήκα άλλη δουλειά όταν δεν υπήρχε κάτι “αναγκαίο” στο ατέλειές.. πήγαινα στην άλλη άκρη του διαδρόμου.. που λειτουργούσε ένα κομμωτήριο.. και “βοηθούσα” όσο μπορούσα τις κομμώτριες.. που προφανώς ήταν επιφορτισμένες από τη μάνα μου να με προσέχουν.. δίνοντάς τους τσιμπιδάκια χαρτάκια ρόλει κλπ ή σκουπίζοντας.. σιγά σιγά.. οι “δουλίτσες μου εμπλουτίζονταν.. σε πλήθος και ποικιλία..
..από την αρχή κατάλαβα.. ότι για να κάνεις μια δουλειά αποτελεσματικά.. εκτός από κόπο.. θέλει και τρόπο.. όσο ασχολείσαι.. βρίσκεις τρόπους να κάνεις τη δουλειά σου καλύτερα.. με λιγότερο κόπο.. σε λιγότερο χρόνο.. αυτή η συνεχής διαδικασία.. επίτευξης απλών στόχων.. με γέμιζε χαρά.. και για το αποτέλεσμα και για τη διαδικασία.. περνούσα καλά.. κι όλοι οι άλλοι γύρω μου.. στα διαλύματα όταν είχε καλό καιρό.. πηγαίναμε απέναντι στο αλσάκι.. παίζαμε όλοι μαζί μπάλα κι άλλα παιχνίδια με κίνηση.. ξεπιανόμασταν και γελάγαμε..
..μεγαλώνοντας.. κι ανοίγοντας τον κύκλο των γνωριμιών μου.. άρχισα να γνωρίζω ανθρώπους που δεν ήταν χαρούμενοι.. ταλαιπωρούντω.. κοπιάζοντας να βρουν τρόπο.. να κάνουν τα πάντα.. χωρίς κόπο.. και χωρίς χρόνο.. κατσούφιαζαν και γκρίνιαζαν γιατί αυτό ήταν και χρονοβόρο και κοπιαστικό..
..όσο μεγάλωνα.. αυτοί οι άνθρωποι πλήθαιναν.. τους απέφευγα βέβαια όταν τους καταλάβαινα.. αλλά.. συνέχισαν να πληθαίνουν.. μέχρι που έγιναν ο επικρατέστερος τύπος.. μέχρι να γίνει το ιδεώδες.. το ζηλευτό.. το επιθυμητό.. να μπορείς να κάνεις τα πάντα.. σε μηδενικό χρόνο.. και χωρίς κόπο.. αυτό βέβαια γίνεται όταν έχεις χρήματα.. να τα κάνουν κάποιοι άλλοι.. πριν ακόμα τα ζητήσεις.. αλλά αν το κάναν αυτό όλοι.. ποιός θα έκανε τις δουλειές;.. δε γίνεται.. δεν είναι φυσικό.. αν δε ξανα μάθουμαι να χαιρόμαστε το χρόνο μας.. την εξεύρεση του τρόπου.. τον κόπο μας.. και τα αποτελέσματά τους.. δεν υπάρχει χρηματικό ποσό που να μας κάνουν ευτυχισμένους.. θέλει και τρόπο και κόπο.. κι ένα μωρό το καταλαβαίνει..

ΟΙ... ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΜΑΣ - Γ. ΣΟΥΡΗΣ

Ο Φασουλής με φούρκα – εις την Φραγκιά την Τούρκα

Καλώς τους τους προστάτας μας, καλώς τους τους σωτήρας
με τα γερά βατσέλα,
που για τον άμυαλο λαό της γης της κακομοίρας
κακή τους πιάνει τρέλλα,
κι' έρχονται με της μπαλαις των για να τους βάλουν γνώσι
και να καθίση φρόνιμα και να μην ξεσπαθώση.

Καλώς τους τους προστάτας μας, καλώς τους στα νερά μας,
μας φέρνουν με τους στόλους των παρηγοριαίς κι' ελπίδες,
κι' εμείς για τούτους νοιόθουμε γουργούραις στ' άντερά μας
και τρομαγμένοι ρίχνομε της κοφτεραίς λεπίδες,
κι' εμπρός εις τα φιλάνθρωπα και σωστικά βατσέλα
βγάζομε τα καπέλα.

Έπρεπε δα κι ο Κάιζερ, που για μουρλούς μας κρίνει,
κι' ο Τσάρος ο φιλόθρησκος, που δεν σηκόνει γέλοια,
με τους τρικρότους κολοσσούς να'λθουν μαζί κι' εκείνοι,
βαστώντας εικονίσματα κι' ολόχρυσα Βαγγέλια.
Έπρεπε με τα χέρια των κι' οι δυό να ξεθυμάνουν
και για τη σωτηρία μας κομμάτια να μας κάνουν.

Αγαπητοί μας Καίσαρες και Μίνωες του κόσμου,
περάστε με τα σκήπτρα σας να σκοτισθή το φως μου.
Σηκόνω το Βαγγέλιο σας, σηκόνω το Σταυρό σας,
και βλέπω δούλους μάρτυρας σφαγμένους από κάτω,
πήρα και το τρισάγιο το δισκοπότηρό σας
και μ' αίμα Χριστιανικό το κύτταξα γεμάτο.

Αγαπητοί μας Καίσαρες, πέφτω σκυφτός μπροστά σας,
και λέγω δόξα και τιμή στα γαύρα Στέμματά σας.
Για τέτοιους Θρόνους κραταιούς, που τους στολίζ' η πούλια,
πρέπει κι' ο κόσμος θέατρον να γίνεται σφαγής,
κι' ας πέφτουν μαύροι κόρακες κι' ας κλαίνε νυχτοπούλια,
μες στ'άφωνα χαλάσματα της σκλαβωμένης γης.

Αγαπητοί μας Καίσαρες και μόνοι μας προστάται,
στους ουρανούς της δόξης σας κατάχρυσοι πετάτε.
Ο κόσμος εσυνείθισε να σας θαρρή σωτήρας,
κι όσο κι' αν κάνη τον Σαιν-Ζούστ και τον αντάρτη Βρούτο,
πάντα φιλεί τα κράσπεδα της θεία σας πορφύρας
και γλύφει κάθε Καίσαρος το ματωμένο κνούτο.

Αγαπητοί μας Καίσαρες, ελάτε σώσετέ μας
και βομβαρδίσετέ μας.
Εκείνα των βατσέλων σας τα φοβερά μυδράλια,
που σείουν τα θεμέλια της σφαίρας της γηίνης,
θα συνετίσουν των Ρωμηών τα'χύρινα κεφάλια,
θα σπείρουν είς το χώμα μας τον σπόρον της ειρήνης.

Αγαπητοί μας Καίσαρες και φίλοι της Ελλάδος,
σας προσκυνεί κι' ο Φασουλής, ο πρώτος ο σκαρτάδος.
Καλώς την πάλι την Φραγκιά... τιμή που μας την κάνει!...
κλίσε με τα βατσέλα σου το κάθε μας λιμάνι,
την πεινασμένη μας κοιλιά να την θερίσ' η πείνα
και να σας πούμε "Καίσαρες, πάρτε και την Αθήνα."

Είδατ' εκεί Ρωμαίικη ξετσιπωσιά και θάρρος!
Για την ειρήνη να λυσσούν ο Κάιζερ κι' ο Τσάρος,
κι' εκείν' οι βρωμο-Έλληνες, εκείν' οι παληανθρώποι,
να θέλουν να τα βάλουνε με μια κοτζάμ Ευρώπη,
και να τολμούν οι παλαβοί σαν αναιδής Θερσίτης
με το σπαθί τους να ζητούν την ενωσι της Κρήτης.

Είδατ' εκεί ξετσιπωσιά
να μην ακούν καθόλου,
οι βλάκες του διαβόλου,
τας προσταγάς του Κάιζερ,
τας προσταγάς των Τσάρων,
κι' Αμψούργων και Μαγυάρων,
μα να σηκώνουν μύτη
και να ζητούν την Κρήτη;

Ορίστε μούτρα!... βρήκανε και τουτ' οι μασκαράδες
να κάνουν τους πολεμιστάς και τους παλληκαράδες.
Ορίστε μούτρα για φωτιαίς και για καπνούς πολέμων,
ορίστε μούτρα που κυττούν εκεί κατά τον αίμον,
και καρτερούν μεσ στην Τουρκιά να πέσουν τροπαιούχοι
με φουστανέλα πρόστυχη, με κάπα και τσαρούχι.

Ορίστε! Πως σας φαίνεται!... δεν είναι πρώτη τρέλλα,
να θέλει σώνει και καλά κι' η ψωροφουστανέλα
σεινάμενη, κουνάμενη μπροστά σας να λυγίζεται
και να παραφουσκώνη,
και την ειρήνη της Φραγκιάς να μη την συλλογίζεται
και να την φασκελόνη;

ένα μυρμήγκι τόσο δα
να το τρομάζ' η Δύσις,
και θεριεμένο να πηδά
και νά'χει απαιτήσεις;
Ένα μυρμήγκι, μιά μπουκιά
να κοροιδεύη την Φραγκιά,
και την ακεραιότητα να κόβη του Καλίφη
κι' εμπρός του να κορδώνεται με νάζι και με πάσο,
αντί τη μακελλάρικη μαχαίρα του να γλείφη
και να του λέη "κόψε με, Σουλτάνε μου, ν' αγιάσω;"

Εμπρός, γκρεμίστε των Ρωμηών τους πύργους και τα κάστρα,
με μπόμπαις Φράγκων ας σπαρή της γης των κάθε στρέμμα,
που θέλουν στην ειρήνη σας να φέρουνε χαλάστρα
και δεν αφίνουν να χυθή το πρόστυχό των αίμα,
κι ο Πατισάχ οπίσω του σφαγμένους να τους σύρη
για να γενή των σεβαστών Καισάρων το χατήρι.

Εμπρός, βαρείτε τους Ρωμηούς, γελάτε στό'νομά των,
ας μείνη τέφρα και σωρός και τούτο το κρατίδιον,
και δεν αξίζει ποταμός Ελληνικών αιμάτων
ουτ'ένα Φράγκου κουνενέ μικρόν αιμοσφαιρίδιον.
Βαρείτε, κοσμοκράτορες, εμάς τους πισπιρίγκους
και κάνετέ μας δυό χαψιές, ωσάν να τρώτε σβίγκους.

Μπαμ μπουμ κι' από τον Κάιζερ, μπαμ μπουμ κι' από τον Τσάρο,
μη χάσ' η Πόλι μάλαμμα κι' η Βενετιά βελόνι,
και βάλτε τον μακαρονά, τον Κούδρο Καννεβάρο
τους μάρτυρες τους Κρητικούς νεκρούς να τους ξαπλώνη,
και στα κορμιά των έπειτα φρενήρης να σκιρτά,
φωνάζοντας "μπραβίσιμο κι' εβίβα λιμπερτά".

Εμπρός αγήματα ναυτών
είς έν' αγώνα ζηλευτόν,
βαρείτε κατακέφαλα κι' απάνω μας γιουρούσι
και σεις οι θρήσκοι Ρούσσοι,
κι' ύστερ' ας τρέξη τον Χριστό καθείς σας να φιλήση,
που τάγια τα μυδράλια σας τον έχουν βομβαρδίσει.

Βαρέιτε το Ρωαίικο γιατί το παρακάνει...
κι' αν γιν' η Κρήτη κτήμα των, ποιός τότε θα τους πιάνη;

Τότε θα δης αέρα
να πάρουν οι διαβόλοι,
κι' έξαφνα μιαν ημέρα
θα θέλουν και την Πόλι.
Και τότε κάθε τόσο
ξεσπάθωνε και βάρει,
και τότε πριτς στον Ρώσσο,
που θέλει ν' αριβάρη
στην ξακουστή την νύφη
πρός χάριν του Καλίφη.

Σκοτώνετε, σκοτώνετε την δόλια λεβεντιά
και σείς οι Πρώσσοι Κάιζερ και σείς οι θρήσκοι τσάροι,
και συ Τουρκάλα πρόβαλε με Φράγκας ρεπαντιά
και γέλα στους προστάτας σου, που σε κυττούν σα γλάροι.

(Φ. 582 - 8.3.1897)

Ισοπέδωση;

..το να λές ότι όλοι οι συμμετέχοντες σε μιά ομάδα.. έχουν έχουν το ίδιο χαρακτηριστικό.. που τους επιτρέπει.. να είναι μέλη της ομάδας.. είναι ισοπέδωση;.. το βλέπω μάλλον κοινοτοπία..
..σε ένα κλάμπ ανθρώπων.. που κατάγονται από την κολοπετινίτσα.. αν πω ότι όλοι είναι από την κολοπετινίτσα.. είμαι ισοπεδωτικός;..
..όταν για να εκλεγείς βουλευτής σε κόμμα εξουσίας.. πρέπει να ξοδέψεις μια περιουσία.. για να προβληθείς.. πρέπει να κάνεις συνεργασίες με εφημερίδες κανάλια κατασκευαστές προμηθευτές του δημοσίου.. για να σε στηρίξουν.. και φυσικά να σου ζητήσουν μετά την αντίχαρη.. είναι ισοπεδωτικό να σε πω διαπλεκόμενο;..
..όταν μέσα σε καιρό κρίσης.. όπου όλοι χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους.. χάνουν τη δουλειά.. τον τρόπο να ζήσουν.. την αξιοπρέπεια και τη ζωή τους.. εσύ ευημερείς.. πλουτίζεις.. και εξάγεις τα κέρδη σου.. δε θα σε πω προδότη;..
..όταν μετά την κρίση.. επιστρέψεις με τα κλεμμένα.. και γίνεις παράγοντας.. δε πρέπει να σε σταματήσω.. δε πρέπει να πιέσω την δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της;..
..μα δεν έχεις φόβο.. όλες τις άλλες φορές.. τα αναξιοπρεπή θύματά σου.. προτίμησαν να ζήσουν με τα ψίχουλα από τα κλεμμένα που τους πέταξες.. παρά να προσπαθήσουν να αντιδράσουν.. έτσι θα γίνει πάλι.. κι αν εσύ κακόμοιρε ανίσχυρε σκλάβε του φόβου σου.. δε σκέφτεσαι τα παιδιά σου.. δέχτηκες να χρεωθούν μέχρι τρίτης γενεάς.. για να έχεις την μερσεντές την τζιπούρα και τη μεζονέτα.. να δείχνεις στο γείτονα.. ποιός είναι καλύτερος.. ε θα προσπαθήσω να μη σκάσω.. δε το καταφέρνω μέχρι στιγμής.. γιατί λυπάμαι τα παιδιά σου.. αλλά θα προσπαθήσω..

Όταν ήμουν παιδί..

..δεν είχα βρει κανέναν κήπο.. και ούτε ήθελα και να λείπω.. ήμουν ενοχλητικά και συνεχώς παρόν.. ρωτούσα.. συζητούσα.. κι άρχισα να αγορεύω.. γιατί βέβαια.. όταν είσαι μικρός.. νομίζεις ότι έχεις δίκιο.. μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι δε γινόταν.. αλλά μεγαλώνοντας κι άλλο.. είδα ότι μάλλον.. σκεπτόμενος απλά.. είναι δύσκολο να κάνεις λάθος.. 1+1=2.. είναι οφθαλμοφανές.. έχεις ένα μήλο πάνω στο τραπέζι.. αν βάλεις άλλο ένα.. θα έχεις 2 μήλα πάνω στο τραπέζι..
αν φας τα μήλα.. και φυτέψεις τα κουκούτσια.. θα έχεις πάντα μήλα..
αν σου περισσέψουν και δώσεις στο γείτονα μπορεί να σου δώσει αυγά..
αν δόσεις τα μήλα σε ένα τραπεζίτη..
θα σου υποσχεθεί να σου δίνει μερικά κουκούτσια το χρόνο..
θα δώσει μερικές φέτες στο σύστημα.. για να αποφύγει τον έλεγχο σου..
θα δώσει μερικές φέτες στην αγορά.. για να πάρει κι άλλα μήλα..
θα στοιχηματίσει τα μήλα σου.. ότι μπορεί να πάρει περισσότερα μήλα..
δε θα πάρει περισσότερα μήλα.. γιατί κάποιος θα πρέπει να τα καλλιεργήσει..
θα σου δώσει λιγότερα από τα συμφωνηθέντα κουκούτσια..
θα πάρει ακόμα λιγότερα μήλα.. γιατί αυτοί που στοιχηματίζουν γίνονται λιγότεροι από αυτούς που καλλιεργούν..
θα σου πάρει κι άλλα μήλα μέσω του συστήματος.. για να καλύψει τη χασούρα.. και να ταΐσει όλους αυτούς που αντί να καλλιεργούν γίνονται τραπεζίτες..
όταν δεν έχουν μείνει μήλα ούτε για να φας.. θα σου πάρει και το χωράφι..
θα σε βάλει να το καλλιεργείς.. κι ίσως σου δίνει καμία φλούδα να τρως..
τώρα αν εσύ να στοιχηματισες.. συγγνώμη.. αλλά ούτε την φλούδα θα σου έδινα..

Ο Ρωμιός - Σουρής

συχνά θυμάμαι το σουρή σε αυτό το ιστολόγιο.. όποιο δε το βρίσκω και μου αρέσει.. κάθομαι και το πληκτρολογώ.. να υπάρχει..
με έκπληξη ανακάλυψα σήμερα.. ότι δεν έχω ποστάρει το πρώτο και καλύτερο.. κάποια φορά στης diva τα σχόλια.. το θυμήθηκα.. δε το βρήκα στο διαδίκτυο.. και της το έστηλα σκαναρισμένο.. γιατί δε προλάβαινα να το πληκτρολογήσω.. την άλλη μέρα το πόσταρε στα σχόλια.. μαζί με το αν του κιπλινγκ.. σε μετάφραση.. αυτό που ποσταρα κι εγώ στο αγγλογωσσο παρατημένο μου.. από εκεί λοιπόν πήγα και το έκλεψα.. και την ευχαριστώ..




Ο Ρωμιός - Σουρής


Στον καφενέ απέξω σαν μπέης ξαπλωμένος,
του ήλιου τις ακτίνες αχόρταγα ρουφώ,
και στων εφημερίδων τα νέα βυθισμένος, 
κανένα δεν κοιτάζω κανένα δεν ψηφώ.


Σε μια καρέκλα το'να ποδάρι τεντόνω,
το άλλο σε μιαν άλλη, κι ολίγο παρεκεί
αφήνω το καπέλο κι αρχινώ με τόνο
τους υπουργούς να βρίζω και την πολιτική.


Ψυχή μου! Τι λιακάδα! Τι ουρανός! Τι φύσης!
αχνίζει εμπροστά μου ο καϊμακλής καφές
κι εγώ κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις,
και μόνος μου τις βρίσκω, μεγάλες και σοφές.


Βρίζω Εγγλέζους, Ρώσους και όποιους άλλους θέλω
και στρίβω το μουστάκι μ'αγέρωχο πολύ
και μέσα στο θυμό μου κατά διαβόλου στέλνω
τον ίδιο τον εαυτό μου και γίνομαι σκυλί.


Φέρνω τον νου στον Διάκο και εις τον Καραΐσκο
κατενθουσιασμένος τα γένια μου μαδώ,
τον Έλληνα εις όλα ανώτερο τον βρίσκω
κι απάνω στην καρέκλα χαρούμενα πηδώ.


Την φίλη μας Ευρώπη με πέντε φασκελώνω
απάνω στο τραπέζι τον γρόθο μου κτυπώ...
Εχύθη ο καφές μου, τα ρούχα μου λερώνω
κι όσες βλασθήμιες ξέρω αρχίζω να τις πω.


Στον καφετζή ξεσπάω..φωτιά κι εκείνος παίρνει,
αμέσως άνω κάτω τον κάνω τον μπουφέ,
τον βρίζω και με βρίζει, τον δέρνω και με δέρνει
και τέλος...δεν πληρώνω δεκάρα τον καφέ.

πονοκέφαλος!

..έκανα ένα διάλυμα το μεσημέρι.. ήπια ένα καφέ.. και μιάμιση μπύρα.. με ένα φίλο.. ξαφνικά.. σαν ένα καρφί να μου καρφώθηκε δεξιά πάνω από το κούτελο.. μάλλον.. σα να προσπαθούσε να βγεί.. η κατάστασή μου δεν μου επιτρέπει να πιστέψω ότι είναι το κέρατο που φυτρώνει.. αλλά δε μου έχει ξανα συμβεί.. γρήγορα ο πόνος απλώνεται.. καλύπτει το μάτι μου που δακρύζει ελαφρά.. και σιγά σιγά αμβλύνεται.. και σταματά.. δε κράτησε πολύ.. 20-30 δευτερόλεπτα.. μηδαμινό μπροστά στα περίπου 1475410464 που έχω ζήσει.. αλλά καθοριστικά.. πείστηκα ότι ο πονοκέφαλος υπάρχει.. δεν είναι κάποιος μύθος.. απορρίπτει και τη θεωρία των φίλων μου.. ότι έχω άδειο κεφάλι.. οπότε δεν υπάρχει κάτι για να πονέσει.. δε θα το ανέφερα.. αλλά φοβάμαι μην το ξεχάσω..