ω ιεζαβελ.. σουρης γεωργιο

ς

,Ω ιεζαβελ θαυμαστη, βασιλισσα ωραια

γυναικα μς τα ολα σου και αμαζων εβραια,

οπου τριαντα μοναρχων εγυμνωσες τα σκελη

και μονη σου απεκοψες τα κρυφια των μελη,

κι εντος ςλαιου ζεοντος τα ερριψες με λυσσαν

Και ειδες τοσην δυναμιν βασιλικην καεισαν,

την μισανδρον μανια σου θαυμαζω και σιγω.

Αλλ'ειθε οτι εκανες σε βασιλεις μεγαλους

να ημπορουσα να'καμνα εις τους ρωμιους κι εγω

κι ετσι να παψουν οι ρωμιοι

ρωμιους να σπερνουν αλλους.

Ποιος είδε κράτος λιγοστό - Γ. Σουρης

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά ‘χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που ‘χει
στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

!! στη βία μου να το ποστάρω πριν το ξεχάσω.. ξέχασα να γράψω το όνομα του ποιητή.. τώρα το πήρα χαμπάρι.. κι ήλθα να το προσθέσω.. τα δικά μου.. σαφώς επιρεασμένα από το σουρή.. βρίσκονται στο στις μπουρμπουλήθρες μου..

ΟΙ... ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΜΑΣ - Γ. ΣΟΥΡΗΣ

Ο Φασουλής με φούρκα – εις την Φραγκιά την Τούρκα

Καλώς τους τους προστάτας μας, καλώς τους τους σωτήρας
με τα γερά βατσέλα,
που για τον άμυαλο λαό της γης της κακομοίρας
κακή τους πιάνει τρέλλα,
κι' έρχονται με της μπαλαις των για να τους βάλουν γνώσι
και να καθίση φρόνιμα και να μην ξεσπαθώση.

Καλώς τους τους προστάτας μας, καλώς τους στα νερά μας,
μας φέρνουν με τους στόλους των παρηγοριαίς κι' ελπίδες,
κι' εμείς για τούτους νοιόθουμε γουργούραις στ' άντερά μας
και τρομαγμένοι ρίχνομε της κοφτεραίς λεπίδες,
κι' εμπρός εις τα φιλάνθρωπα και σωστικά βατσέλα
βγάζομε τα καπέλα.

Έπρεπε δα κι ο Κάιζερ, που για μουρλούς μας κρίνει,
κι' ο Τσάρος ο φιλόθρησκος, που δεν σηκόνει γέλοια,
με τους τρικρότους κολοσσούς να'λθουν μαζί κι' εκείνοι,
βαστώντας εικονίσματα κι' ολόχρυσα Βαγγέλια.
Έπρεπε με τα χέρια των κι' οι δυό να ξεθυμάνουν
και για τη σωτηρία μας κομμάτια να μας κάνουν.

Αγαπητοί μας Καίσαρες και Μίνωες του κόσμου,
περάστε με τα σκήπτρα σας να σκοτισθή το φως μου.
Σηκόνω το Βαγγέλιο σας, σηκόνω το Σταυρό σας,
και βλέπω δούλους μάρτυρας σφαγμένους από κάτω,
πήρα και το τρισάγιο το δισκοπότηρό σας
και μ' αίμα Χριστιανικό το κύτταξα γεμάτο.

Αγαπητοί μας Καίσαρες, πέφτω σκυφτός μπροστά σας,
και λέγω δόξα και τιμή στα γαύρα Στέμματά σας.
Για τέτοιους Θρόνους κραταιούς, που τους στολίζ' η πούλια,
πρέπει κι' ο κόσμος θέατρον να γίνεται σφαγής,
κι' ας πέφτουν μαύροι κόρακες κι' ας κλαίνε νυχτοπούλια,
μες στ'άφωνα χαλάσματα της σκλαβωμένης γης.

Αγαπητοί μας Καίσαρες και μόνοι μας προστάται,
στους ουρανούς της δόξης σας κατάχρυσοι πετάτε.
Ο κόσμος εσυνείθισε να σας θαρρή σωτήρας,
κι όσο κι' αν κάνη τον Σαιν-Ζούστ και τον αντάρτη Βρούτο,
πάντα φιλεί τα κράσπεδα της θεία σας πορφύρας
και γλύφει κάθε Καίσαρος το ματωμένο κνούτο.

Αγαπητοί μας Καίσαρες, ελάτε σώσετέ μας
και βομβαρδίσετέ μας.
Εκείνα των βατσέλων σας τα φοβερά μυδράλια,
που σείουν τα θεμέλια της σφαίρας της γηίνης,
θα συνετίσουν των Ρωμηών τα'χύρινα κεφάλια,
θα σπείρουν είς το χώμα μας τον σπόρον της ειρήνης.

Αγαπητοί μας Καίσαρες και φίλοι της Ελλάδος,
σας προσκυνεί κι' ο Φασουλής, ο πρώτος ο σκαρτάδος.
Καλώς την πάλι την Φραγκιά... τιμή που μας την κάνει!...
κλίσε με τα βατσέλα σου το κάθε μας λιμάνι,
την πεινασμένη μας κοιλιά να την θερίσ' η πείνα
και να σας πούμε "Καίσαρες, πάρτε και την Αθήνα."

Είδατ' εκεί Ρωμαίικη ξετσιπωσιά και θάρρος!
Για την ειρήνη να λυσσούν ο Κάιζερ κι' ο Τσάρος,
κι' εκείν' οι βρωμο-Έλληνες, εκείν' οι παληανθρώποι,
να θέλουν να τα βάλουνε με μια κοτζάμ Ευρώπη,
και να τολμούν οι παλαβοί σαν αναιδής Θερσίτης
με το σπαθί τους να ζητούν την ενωσι της Κρήτης.

Είδατ' εκεί ξετσιπωσιά
να μην ακούν καθόλου,
οι βλάκες του διαβόλου,
τας προσταγάς του Κάιζερ,
τας προσταγάς των Τσάρων,
κι' Αμψούργων και Μαγυάρων,
μα να σηκώνουν μύτη
και να ζητούν την Κρήτη;

Ορίστε μούτρα!... βρήκανε και τουτ' οι μασκαράδες
να κάνουν τους πολεμιστάς και τους παλληκαράδες.
Ορίστε μούτρα για φωτιαίς και για καπνούς πολέμων,
ορίστε μούτρα που κυττούν εκεί κατά τον αίμον,
και καρτερούν μεσ στην Τουρκιά να πέσουν τροπαιούχοι
με φουστανέλα πρόστυχη, με κάπα και τσαρούχι.

Ορίστε! Πως σας φαίνεται!... δεν είναι πρώτη τρέλλα,
να θέλει σώνει και καλά κι' η ψωροφουστανέλα
σεινάμενη, κουνάμενη μπροστά σας να λυγίζεται
και να παραφουσκώνη,
και την ειρήνη της Φραγκιάς να μη την συλλογίζεται
και να την φασκελόνη;

ένα μυρμήγκι τόσο δα
να το τρομάζ' η Δύσις,
και θεριεμένο να πηδά
και νά'χει απαιτήσεις;
Ένα μυρμήγκι, μιά μπουκιά
να κοροιδεύη την Φραγκιά,
και την ακεραιότητα να κόβη του Καλίφη
κι' εμπρός του να κορδώνεται με νάζι και με πάσο,
αντί τη μακελλάρικη μαχαίρα του να γλείφη
και να του λέη "κόψε με, Σουλτάνε μου, ν' αγιάσω;"

Εμπρός, γκρεμίστε των Ρωμηών τους πύργους και τα κάστρα,
με μπόμπαις Φράγκων ας σπαρή της γης των κάθε στρέμμα,
που θέλουν στην ειρήνη σας να φέρουνε χαλάστρα
και δεν αφίνουν να χυθή το πρόστυχό των αίμα,
κι ο Πατισάχ οπίσω του σφαγμένους να τους σύρη
για να γενή των σεβαστών Καισάρων το χατήρι.

Εμπρός, βαρείτε τους Ρωμηούς, γελάτε στό'νομά των,
ας μείνη τέφρα και σωρός και τούτο το κρατίδιον,
και δεν αξίζει ποταμός Ελληνικών αιμάτων
ουτ'ένα Φράγκου κουνενέ μικρόν αιμοσφαιρίδιον.
Βαρείτε, κοσμοκράτορες, εμάς τους πισπιρίγκους
και κάνετέ μας δυό χαψιές, ωσάν να τρώτε σβίγκους.

Μπαμ μπουμ κι' από τον Κάιζερ, μπαμ μπουμ κι' από τον Τσάρο,
μη χάσ' η Πόλι μάλαμμα κι' η Βενετιά βελόνι,
και βάλτε τον μακαρονά, τον Κούδρο Καννεβάρο
τους μάρτυρες τους Κρητικούς νεκρούς να τους ξαπλώνη,
και στα κορμιά των έπειτα φρενήρης να σκιρτά,
φωνάζοντας "μπραβίσιμο κι' εβίβα λιμπερτά".

Εμπρός αγήματα ναυτών
είς έν' αγώνα ζηλευτόν,
βαρείτε κατακέφαλα κι' απάνω μας γιουρούσι
και σεις οι θρήσκοι Ρούσσοι,
κι' ύστερ' ας τρέξη τον Χριστό καθείς σας να φιλήση,
που τάγια τα μυδράλια σας τον έχουν βομβαρδίσει.

Βαρέιτε το Ρωαίικο γιατί το παρακάνει...
κι' αν γιν' η Κρήτη κτήμα των, ποιός τότε θα τους πιάνη;

Τότε θα δης αέρα
να πάρουν οι διαβόλοι,
κι' έξαφνα μιαν ημέρα
θα θέλουν και την Πόλι.
Και τότε κάθε τόσο
ξεσπάθωνε και βάρει,
και τότε πριτς στον Ρώσσο,
που θέλει ν' αριβάρη
στην ξακουστή την νύφη
πρός χάριν του Καλίφη.

Σκοτώνετε, σκοτώνετε την δόλια λεβεντιά
και σείς οι Πρώσσοι Κάιζερ και σείς οι θρήσκοι τσάροι,
και συ Τουρκάλα πρόβαλε με Φράγκας ρεπαντιά
και γέλα στους προστάτας σου, που σε κυττούν σα γλάροι.

(Φ. 582 - 8.3.1897)

Ο Ρωμιός - Σουρής

συχνά θυμάμαι το σουρή σε αυτό το ιστολόγιο.. όποιο δε το βρίσκω και μου αρέσει.. κάθομαι και το πληκτρολογώ.. να υπάρχει..
με έκπληξη ανακάλυψα σήμερα.. ότι δεν έχω ποστάρει το πρώτο και καλύτερο.. κάποια φορά στης diva τα σχόλια.. το θυμήθηκα.. δε το βρήκα στο διαδίκτυο.. και της το έστηλα σκαναρισμένο.. γιατί δε προλάβαινα να το πληκτρολογήσω.. την άλλη μέρα το πόσταρε στα σχόλια.. μαζί με το αν του κιπλινγκ.. σε μετάφραση.. αυτό που ποσταρα κι εγώ στο αγγλογωσσο παρατημένο μου.. από εκεί λοιπόν πήγα και το έκλεψα.. και την ευχαριστώ..




Ο Ρωμιός - Σουρής


Στον καφενέ απέξω σαν μπέης ξαπλωμένος,
του ήλιου τις ακτίνες αχόρταγα ρουφώ,
και στων εφημερίδων τα νέα βυθισμένος, 
κανένα δεν κοιτάζω κανένα δεν ψηφώ.


Σε μια καρέκλα το'να ποδάρι τεντόνω,
το άλλο σε μιαν άλλη, κι ολίγο παρεκεί
αφήνω το καπέλο κι αρχινώ με τόνο
τους υπουργούς να βρίζω και την πολιτική.


Ψυχή μου! Τι λιακάδα! Τι ουρανός! Τι φύσης!
αχνίζει εμπροστά μου ο καϊμακλής καφές
κι εγώ κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις,
και μόνος μου τις βρίσκω, μεγάλες και σοφές.


Βρίζω Εγγλέζους, Ρώσους και όποιους άλλους θέλω
και στρίβω το μουστάκι μ'αγέρωχο πολύ
και μέσα στο θυμό μου κατά διαβόλου στέλνω
τον ίδιο τον εαυτό μου και γίνομαι σκυλί.


Φέρνω τον νου στον Διάκο και εις τον Καραΐσκο
κατενθουσιασμένος τα γένια μου μαδώ,
τον Έλληνα εις όλα ανώτερο τον βρίσκω
κι απάνω στην καρέκλα χαρούμενα πηδώ.


Την φίλη μας Ευρώπη με πέντε φασκελώνω
απάνω στο τραπέζι τον γρόθο μου κτυπώ...
Εχύθη ο καφές μου, τα ρούχα μου λερώνω
κι όσες βλασθήμιες ξέρω αρχίζω να τις πω.


Στον καφετζή ξεσπάω..φωτιά κι εκείνος παίρνει,
αμέσως άνω κάτω τον κάνω τον μπουφέ,
τον βρίζω και με βρίζει, τον δέρνω και με δέρνει
και τέλος...δεν πληρώνω δεκάρα τον καφέ.

Η ΓΛΩΣΣΟΥ-Γ.Σουρης

μου το θύνησε η katrine μας στο τελευταιο της ποστ.. δε το βρίκα στο διαδύκτιο.. έκατσα να το πληκτρολογήσω από τα άπαντα.. να της το αφιερώσω.. και το έφερα κι εδώ να υπάρχει..

Η ΓΛΩΣΣΟΥ-Γ.Σουρης

ξέρω τα κρυφά κι εκείνου
μα κι αυτού του σαλονιού
και του κάθε καπελίνου
και του κάθε φουστανιού

ξέρω τούτος ποια ζητεί
ξέρω τούτη ποιόν γελά
τίνος γάμος και γιατί
έτσι έξαφνα χαλά

ξέρω πράγματα πω πω
που καθένας θα τρομάξη
μα δε θέλω να τα πω
ο θεός να με φυλάξη

ξέρω δα κι αφεντικά
της ψηλής κοκεταρίας
που φιλούν τα δουλικά
για γεινατι της κυρίας

αλλά ξέρω και κυράδες
που σε πείσμα του αφέντη
με κυρίους αμαξάδες
πότε πότε κάνουν γλέντη

ξέρω πράγματα πω! πω!
που καθένας θα τρομάξη
μα δε θέλω να τα πω
ο θεός να με φυλάξη!

ξέρω τούτο το αγόρι
πως ενός μπαμπά δε μοιάζει
ποια μητέρα με την κόρη
αγαπητικούς μοιράζει

ξέρω κάτι σπαθοφόροι
με τι Π ο ύ φ περνούν της ώραις
ποιοι πατέρες θεοφόροι
ανατρέφουν ψυχοκόρες

ξέρω πράγματα πω! πω!
που καθένας θα τρομάξη
μα δε θέλω να τα πω
ο θεός να με φυλάξη!

ξέρω όλη την αθήνα
και τυπώνω η μαριόλα
στο σαλόνι στην κουζίνα
σ'όλους σ'όλες και είς όλα

για να μάθω κάθε σχέσι
κάθε μια ξετσιπωσιά
αν και διόλου δε μ'αρέση
η πολλή κακογλωσσιά

ξέρω πράγματα πω! πω!
που καθένας θα τρομάξη
μα δε θέλω να τα πω
ο θεός να με φυλάξη!

στους στίχους μου - Γ. Σουρής

εμπρός, πεζοί μου στίχοι, φανήτε τυπωμένοι,
ας σας διαβάζουν όλοι και ας σας τραγουδουν...
αλλ' όμως ποιός γνωρίζει τι τύχη σας προσμένει,
τι χέρια θα σας πιάσουν, τι μάτια θα σας δουν!

είς ένα κι άλλο μέρος με στόμφο θα σας κρίνουν,
εδώ θα σας τρομάζουν, θα σας πετούν εκεί,
τι σχόλια και κρίσεις επάνω σας θα γίνουν,
και τι δε θα σας ψάλουν κάμποσοι κριτικοί,

θα τους ακούν να λένε:- Τι ποίησις χυδαία!
τι στίχοι τετριμμένοι! τι πνεύμα χλιαρό!
που έπαρσις; που μία πρωτότυπος ιδέα;
τουλάχιστον να έχουν χαρτί γυαλιστερό!

κι ίσως για σας κανένας φιλάργυρος φανή,
και καταθυμωμένος την ώρα βλασφημήση,
όπου συνδρομητής σας του ήλθε να γενή,
και μ΄όλη την καρδιά τουτα φράγκα του θρηνήση.

ίσως ποτέ κανένας πατέρας αυστηρός,
αν πέσετε στα χέρια της κόρης του, ντραπή,
κι ευθύς σας παραδώση στας φλόγας του πυρός,
και στη σεμνή του κόρη αυτά τα λόγια πη:

-Και εσύ τους κακοήθεις διαβάζεις ποιητάς;
ντροπή αυτή η στίχοι ν' αρέσουν και στης κόραις
κατάρα στών ακάκων ψυχών τους σρεβλωτάς!
διαφθορά είς όλα... O TEMPORA! O MORES!

αλλά αν σας δει και δούλος κανένας του Υψίστου,
πολύ φοβάμαι μήπως του φέρετε σπασμούς,
μη στην οργή σας στείλη του μαύρου Αντιχρίστου,
κι από το στόμα βγάλει βαρείς αφορισμούς.

μα ίσως και κανένας γενναίος πατριώτης
από θυμό αφρίση και σκούξη δυνατά:
-Οποίος της πατρίδος ανίερος ποδότης!
τα όσια του έθνους θαρρεί για χωρατά.

-Τι άπατρις, τι κρύα, τι κομπορρήμον Μούσα!
πως βλέπουν ένα τέτοιον προδότην αναιδή;
δεν ψάλλει τα τσαπράζια, τη λεβεντιά του Τούσα,
το παν εξευτελίζει, τα πάντα παρωδεί.

αυτά θ' ακούτε κι άλλα, ω στίχοι μου καυμένοι...
θα σας υμνή εκείνος, αυτός θα σας οικτείρη
ίσως ποτέ η δόξα με άνθη θα σας ραίνη,
μα ίσως και τυλίγουν με σας ... τουλουμοτύρι.

δεν το βρίκα σε ηλεκτρονική μορφή.. το αντέγραψα από τα άπαντα του Γ. Σουρή
από τις εκδόσεις Σπυρ. Δαρέμα..

σκατά! Γ.Σουρης

Τίποτε δεν απόμεινε
στον κόσμο πια για μένα,
όλα βρωμούν τριγύρω μου
και φαίνονται χεσμένα.

Όλα σκατά γενήκανε
και ο δικός μου κώλος
σκατά εγίνηκε κι αυτός,
σκατά ο κόσμος όλος.

Μόνο σκατά φυτρώνουνε
στον τόπο αυτό τον άγονο
κι όλοι χεσμένοι είμαστε,
σκατάδες στο τετράγωνο.

Μας έρχεται κάθε σκατάς,
θαρρούμε πως σωθήκαμε,
μα μόλις φύγει βλέπομε
πως αποσκατωθήκαμε.

Σκατά βρωμάει τούτος δω,
σκατά βρωμά κι εκείνος,
σκατά βρωμάει το σκατό,
σκατά βρωμά κι ο κρίνος.

Σκατά κι εγώ, μες στα σκατά,
και με χαρτί χεσμένο
ό,τι κι αν γράψω σαν σκατό
προβάλλει σκατωμένο.

Σκατά τα πάντα θεωρώ
και χωρίς πια να απορώ,
σκατά μασώ, σκατά ρουφώ,
σκατά πάω να χέσω,
απ’ τα σκατά θα σηκωθώ
και στα σκατά θα πέσω.

Όταν πεθάνω χέστε με,
τα κόλλυβά μου φάτε
Και πάλι ξαναχέστε με
και πάλι ξαναφάτε,
μα απ’ τα γέλια τα πολλά
κοντεύω ν’ αρρωστήσω
και δεν μπορώ να κρατηθώ,
μου φεύγουν από πίσω.

Σκατά ο μεν, σκατά ο δε,
σκατά ο κόσμος όλος
κι απ’ το πολύ το χέσιμο
μου πόνεσε ο κώλος!


με έχει επιρεάσει τρομερά ο ποιητής..
έχω μια παρόρμηση να συνεχίσω το ποιημα..

Ἀρχηγοί γιώργος σουρής

Ἀρχηγοί
Τοῦ Διογένη πιάσετε ἀμέσως τὸ φανάρι,
κι᾿ ἐλᾶτε νὰ γυρέψουμε κανέναν ἀρχηγό·
ἀλλὰ καθένας μας, θαρρῶ, εἶν᾿ ἄξιος νὰ πάρῃ
τὴν ἀρχηγίαν κόμματος, ἀκόμη δὰ κι᾿ ἐγώ.
Γιὰ τὰ πρωτεῖα ξεψυχᾷ κάθε Ρῳμιὸς λεβέντης,
μόνον αὐτὸς πρωθυπουργός, μόνον αὐτὸς ἀφέντης.

Τί ἀρχηγῶν κατακλυσμός! ... κι᾿ οἱ ἕλληνες ἐκεῖνοι,
ποὺ τὸν καφφέ των βερεσὲ εἰς τὰ Χαυτεῖα πίνουν,
ἂν ἀρχηγίαν ἔξαφνα κανένας τοὺς προτείνῃ,
δὲν θὰ διστάσουν βέβαια καὶ Ἀρχηγοὶ νὰ γίνουν.
Κι᾿ αὐτὸς ὁ ἕσχατος Ρωμηὸς γιὰ ὅλα κάτι ξέρει,
ἕλληνος τράχηλος ποτὲ ζυγὸν δὲν ὑποφέρει.

Ἰδοὺ νταῆς φουστανελλᾶς μὲ φέσι καὶ σελάχι!
ποιὸς ξέρει ἂν Πρωθυπουργὸς δὲν γίνῃ καμμιὰ ᾿μέρα;
ποιὸς ξέρει πόσα σχέδια καὶ ἀπαιτήσεις θἄχη,
καὶ ἂν τὴν διπλωματικὴ δὲν συνταράξῃ σφαῖρα;
Ὤ! ναί! ποτὲ τὸν ἕλληνα μὴ θεωρῆτε πτῶμα...
᾿ς ὅλους θὰ ἔλθη ἡ σειρὰ νὰ κυβερνήσουν κόμμα.

Μᾶς λείπει ἕνας ἀρχηγός;... πενῆντα ξεφυτρόνουν,
τὸ ἕνα κόμμα χάνεται;... θὰ ἔβγουν ἄλλα δέκα·
ὅλοι γιὰ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχηγοῦ μαλλόνουν,
κι᾿ ἴσως ἀργότερα μᾶς βγῇ ᾿ς τὴ μέση καὶ γυναῖκα.
Ἀλλὰ κι᾿ ἐγὼ ὁ ἀφανὴς τῶν Ἀθηνῶν πολίτης
ἐλπίζω πὼς καμμιὰ φορὰ θὰ γίνω Κυβερνήτης.

Ἐμπρός! μὲ πόζα ἀρχηγοῦ καθένας ἂς προβάλλη,
ἀπ᾿ ὅλους ἂς κυβερνηθῆ ἡ προσφιλὴς Ἑλλάς·
ἂς γίνῃ ὁ Ἡμέτερος, ἂς γίνουν ὅμως κι᾿ ἄλλοι,
ἂς γίνῃ κι ὁ Κατσικαπῆς κι᾿ αὐτὸς ὁ Μπουλελᾶς.
Ἂς πλημμυρίσῃ μ᾿ ἀρχηγοὺς τὸ ἔθνος πέρα πέρα,
ἂς μᾶς σηκώσῃ ἔξαφνα καὶ ἡ Ροζοῦ παντιέρα.

Μονάχα ἕνας βασιλεὺς μὴ μένη ᾿ς τὸ Παλάτι,
πενῆντα δυὸ τουλάχιστον ἂς ἦνε βασιλεῖς,
ὅλοι ἂς ἔβγουν κύριοι ᾿ς τῶν ἄλλων τὸ γεινάτι,
κι᾿ ὀγδόντα πέντε Πρόεδροι ἂς γίνουν τῆς Βουλῆς.
Ὅλοι τρανοὶ πολιτικοί, κανένας ἰδιώτης,
ὅλοι ποζάτοι στρατηγοί, κανένας στρατιώτης.

το βρήκα εδώ και πολύ χάρηκα που δε χρηάστηκε να το πληκτρολογήσω.. έχει κι άλλα.. :)

Η Zωγραφιά μου

Σουρής Γεώργιος

Mπόι δυο πήχες,
κόψη κακή,
γένια με τρίχες
εδώ κι εκεί.

Kούτελο θείο,
λίγο πλατύ,
τρανό σημείο
του ποιητή.

Δυο μάτια μαύρα
χωρίς κακία
γεμάτα λαύρα
μα και βλακεία.

Mακρύ ρουθούνι
πολύ σχιστό,
κι ένα πηγούνι
σαν το Xριστό.

Πηγάδι στόμα,
μαλλιά χυτά
γεμίζεις στρώμα
μόνο μ' αυτά.

Mούρη αγρία
και ζαρωμένη,
χλωμή και κρύα
σαν πεθαμένη.

Kανένα χρώμα
δεν της ταιριάζει
και τώρ' ακόμα
βαφές αλλάζει.

Δόντια φαφούτη
όλο σχισμάδες,
ύφος τσιφούτη
για μαστραπάδες.

μιλούσα προχθές με τη ζουζουνα μας και μιλόντας για τα μαλιά το θυμήθηκα.. :):)