Θεοί ή εξωγήινοι..

 

Μου έστειλε ένας φίλος το πρώτο βιντεάκι.. με την ερώτηση.. αν μπορώ να φανταστώ πως βγάζανε τετραγωνισμένους παραλληλεπίπεδους όγκους γρανίτη.. και μάλιστα κλειστούς από πέντε πλευρές.. όταν βλέπω πεπεισμένους ανθρώπους.. για απίθανα πράγματα.. προσπερνώ χωρίς χασομέρι.. ότι έχει γίνει.. με κάποιο τρόπο έχει γίνει.. και δε χρειάζεται να αναζητούμε τις πιό απίθανες εξηγήσεις..

μου έστειλε λοιπόν το δεύτερο.. επιμένοντας.. λοιπόν.. για αρχή αντιπαθώ τους σίγουρους.. όλα τα εγκλήματα από σίγουρους γίνονται.. μικρά μεγάλα και τεράστια.. αλλά έπεσα στην παγίδα.. και φαίνεται απασχολούσε το πίσω μέρος του μυαλού μου.. έτσι για να το απεμπολήσω.. κάθομαι να απαντήσω όπως μπορώ..

με την τωρινή μου ελλειμματική αποσπασματική γνώση του κόσμου.. θα πήγαινε το μυαλό μου σε ένα σωρό περίπλοκες λύσεις.. το οποίο μια χαρά παιχνίδι είναι.. αλλά δεν απαντά ουσιαστικά στο ερώτημα.. όπως το βλέπω.. μια τυχαία παρατήρηση.. όπως ότι άμα αφήσεις το λεμόνι στο μάρμαρο το τρώει.. και κάποιος πειραματισμός.. ίσως οδήγησε σε κάποιο υλικό που να διαβρώνει το γρανίτη.. ίσως σε μια κατάσταση πάστας για να μην τρέχει και τρώει πρός τα κάτω.. να το εφάρμοζα με κάποιο σωλήνα στά σημεία τομής.. στη πάνω και την κάτω πλευρά του εξωτερικού παραλληλογράμμου.. προχωρώντας οριζόντια διαβρώνοντας.. ξεπλένοντας και προχωρώντας.. βάζοντας και κάποιες σφήνες στην κάτω τομή.. εφόσον έφτανε στην τελική επιθυμητή διάσταση το πάνω και το κάτω παραλληλόγραμμο.. θα έβαζα σε υγρή πιά μορφή το διαβρωτικό στις τρίς πλευρές του πάνω παραλληλόγραμμου.. ώστε να διαβρώνει προς τα κάτω με τη βοήθεια της βαρύτητας.. τις σφήνες κάτω.. θα της έκανα με ελαφρά κλίση προς τα έξω.. και με επίστρωση λίπους.. όταν το διαβρωτικό έφτανε στο κάτω μέρος.. κόβοντας τις τρις κάθετες εσωτερικές πλευρές.. κι ελευθερώνοντας τον ογκόλιθο.. θα τον τραβούσα.. με κάποια βοήθεια.. σε κάποια βάση που θα είχα φτιάξει στην κάτω πλευρά.. και περαιτέρω μετακίνηση..

άλλη λιγότερο περίπλοκη λύση.. αν η εργασία γίνεται σε περιοχή και εποχή.. που το βράδυ πέφτει η θερμοκρασία κάτω του μηδενός.. να σκαφτεί παραδοσιακά με καλέμια το γύρω γύρω.. το εξωτερικό παραλληλόγραμμο.. μέχρι το επιθυμητό βάθος.. να στοκαριστεί δεξιά αριστερά και μπροστά το πάνω επίπεδο.. να γεμίσει με νερό.. και να σπάσει/αποκολλήσει την πίσω πλευρά γινόμενο πάγος.. με τη βοήθεια και του βάρους του ογκόλιθου.. οι σφήνες κάτω παραμένουν και σε αυτή τη μέθοδο για την απομάκρυνση..

(θα βοηθούσε κάποιο σκαρίφημα.. αλλά δεν έχω τρόπο αυτή τη στιγμή.. ελπίζω να ήμουν αρκετά περιγραφικός..)

φυσικά δε ξέρω αν αυτό που περιγράφω γίνεται ή έχει γίνει.. αλλά για μένα είναι πιό πιθανό αυτό.. ή κάτι ανάλογο.. εκμεταλλευόμενο κάποιες άλλες ιδιότητες.. από το να το αποδώσω στο θεό ή στους εξωγήινους..

παττυ κι αυτοκριτική

.. αργία μήτηρ πάσης κακίας.. έτσι τον τελευταίο καιρό που οικοδομή έκατσε για τα καλά.. βρέθηκα κάποια απογεύματα μπροστά στη τιβι.. και όσο περίεργο κι αν ακούγεται.. το λιγότερο ενοχλητικό στις 18:00 αποδείχτηκε για κάποιες φορές η πάττυ.. τελικά δεν ήταν εντελώς ανώδυνο.. αυτή η καλοσύνη μου έδινε στα νεύρα.. κι άρχισα να αναρωτιέμαι.. εγώ από μέσα κάλα είμαι και με συμπαθώ όλο και περισσότερο.. μήπως έχω το σύνδρομο της πάττυ;.. όπως ήταν παλιά αυτό της πολυάννας; μήπως κάποιοι βλέπουν σε έμενα την πάττυ.. κι όπως εγώ θέλω να την χαστουκίσω.. έχουν κι αυτοί την ίδια παρόρμηση για μένα;.. είναι κι άδικο.. γιατί την πάττυ αν δε τη λειπόσουν.. μπορούσες να την χαστουκίσεις.. εύκολα.. αλλά εγώ είμαι κι ολόκληρο βόδι.. και παρά τα εδώ χαμόγελα.. εκεί έξω δε χαμογελώ χωρίς λόγο.. και να μη με λειπάτε κάποιος.. μπορεί να με φοβάται.. παρά την εκνευριστική καλοσύνη μου.. ξαφνικά με βλέπω σα βόδι.. απ' έξω.. ευτυχώς είμαι από μέσα.. :):)

ο ξυλουργός του μεσονυκτίου..

..ήταν χειμώνας του 95.. είχαμε μείνει 2 άτομα να κάνουμε την δουλεία που έκαναν 7.. τα ξενύχτια σύννεφο.. μπαίνει στο μαγαζί ένας γεράκος μικροκαμωμένος χαμογελαστός. πολύ συμπαθητικός.. είχε ξαναέλθει στο μαγαζί για ψιλοπράματα.. βιδούλες μεντεσέδες τέτοια..
"καίγομαι" μου λέει "έδωσα ξαφνικά το σπίτι στη κόρη που παντρεύτηκε.. γιατί το δικό της θα αργήσει να παραδοθεί.. και μετακόμισα σε να χώρο πάνω από το μαγαζί.. μέχρι να δούμε τι θα γίνει.. θέλω μια ντουλάπα και μια κουζίνα.. χθες.."
"μα δε γίνεται!!!!!!" του λέω"έχουμε πολύ δουλειά και έχουμε μείνει 2"
"να έρχεσαι το βράδυ.. έτσι κι αλλιώς είμαστε απομονωμένοι δε θα ενοχλησουμε κανέναν"
"μα τελειώνω 1-2 το βράδυ.. όταν δε το πάω μέχρι το πρωί.."
"δε με πειράζει.. αρκεί να γλιτώσω τη γκρίνια της γυναίκας μου.. αμα αντέχεις.. ότι ώρα μπορείς έλα.. και όσες ώρες μπορείς δούλεψε.. που θα πάει κάποια στιγμή θα τελειώσουμε.. αρκεί να φαίνεται ότι προσπαθούμε.."
και πραγματικά.. τον λυπήθηκα.. του διέθεσα 3-4 βράδια τη βδομάδα.. για 2 εβδομάδες.. ο κακομοίρης είχε μεταξοτυπείο.. και σηκωνόταν στις 4 για να ετοιμάσει τα τελάρα μέχρι τις 7 που έρχονταν οι υπάλληλοι.. 2 εβδομάδες κοιμόταν κουτουλόντας στο γραφείο.. "καλώς το ξυλουργό του μεσονυκτίου".. μου είπε το δεύτερο τρίο βράδυ που πήγα νωρίς.. κατά τις 12.. και μου το κόλλησε.. πάντως τελειώσαμε μια χαρά.. και πολύ το χάρηκε.. που ξεφορτώθηκε τη γκρίνια της κυράς..

κουζίνα πάρτυ..

μου το θύμισε η αγαπημένη κολώγρια στο τελευταίο πόστ της.. σχολίασα και το έφερα κι εδώ..

xaxaxa τι να πω.. παίζει να είμαι εγώ ο ενοχλητικός απέναντι κάποια στιγμή.. ότι πει ο πελάτης.. μια φορά το 94.. σαββατο πρωί..μπήκε στο μαγαζί φίλη/πελάτισσα με φίλη της.. εν εξάλλω η κυρία.. ήθελε κουζίνα.. και την ήθελε ΤΩΡΑ.. ξεκίνησε να κάνει ένα βάψιμο. και γκρέμισε το διαμέρισμα.. ενάμιση χρόνο ζούσε σε γιαπί.. το τελευταίο ήταν η κουζίνα.. και δεν της είχε μείνει στάλα υπομονή.. 12:30 κλείσαμε. τα μάζεψα τα ετοίμασα.. είχα στοκ κάποια σχέδια τότε.. 9:30 ήμουν στη φρύνης.. θυμάστε τη γιάφκα; εκεί.. 10:30 τα είχα ανεβάσει.. και πήγα να φύγω.. δε με άφησε.. άρχισα να δουλέυω επι τόπου.. πέρασε όλη η πολυκατοικία να παραπονεθεί. αλλά όλοι είχαν κάνει κάποιο γλέντι ή κάποια ανακαίνιση και είχαν ενοχλήσει.. και τους το κράταγε.. έτσι με τάιζε και με πότιζε μέχρι το βράδυ της κυριακής που τελείωσα.. :):)
χαχα που το θυμήθηκα.. θα το ποστάρω όπως είναι.. :):)
καλημερούδια και περαστικά :):)

καιρού γυρίσματα..

1965.. πλατεία προσκόπων.. με τον πατέρα μου στο μαγεμένο αυλό.. εγώ στο καροτσάκι μου.. θαμώνας από κούνια.. κυριολεκτικά.. στο δίπλα τραπεζάκι.. δύο κοπελίτσες συζητούσαν για γκόμενους..
2007.. πλατεία προσκόπων.. ο πατέρας μου έκατσε μόνος για καφέ.. μετά από πολλά χρόνια στη παλιά μας γειτονιά.. δίπλα του.. οι ίδιες.. ηλικιωμένες πιά.. μιλούσαν για ασθένειες και για φάρμακα..

μπροστά στη ΓΑΔΑ..

.. διάβαζα το βιβλίο του γιαννη μας.. και θυμήθηκα την ημέρα των συλλήψεων της 17 νοέμβρη.. είχαμε μια οικοδομή στο γαλάτσι.. 20ωρο τρέξιμο. εκτός τόπου και χρόνου..
ήμουν με το φορτηγάκι του συνεργάτη μου.. φορτωμένο ως το θεό.. ντουλάπες.. πόρτες.. εκεί στην αλεξάνδρας στο τρίγωνο του τρίτση.. άρχισες να ψιλοβήχει.. και μπροστά στη ΓΑΔΑ τα στύλωσε.. και αρνιόταν πεισματικά να πάρει μπροστά.. εκεί που ήμουν μουντζουρωμένος. μισοχωμένος στο καπό.. και πάλευα με το καρμπιρατέρ.. αναγνώρισα με την περιφερειακή μου όραση κάποια ανωμαλία.. απέναντι μου ήταν ένας όχλος δημοσιογράφων και καμεραμάν που με σημάδευαν.. κι από την άλλη ένα πλήθος μαυροντυμένων οπλοφόρων που έτρεχαν προς το μέρος μου.. τι βλέπει λέω ο άνθρωπος άμα τον ξανά πάρει ο ύπνος ξεσκέπαστο..
μα δεν ήταν όνειρο!!.. κατάφερα να βρεθώ στα φώτα της δημοσιότητας.. τη μέρα που φέρναν τους πρώτους συλληφθέντες της 17 νοέμβρη στη γάδα.. φάτσα κάρτα.. και όπως εξήγησα και στους αγανακτισμένους "βοηθούς του πολίτη".. χωρίς καμία ελπίδα μετακίνησης πριν έλθει η τεχνική βοήθεια.. μήπως με είδατε σε κανένα βίντεο στις ειδήσεις;..γιατί εγώ δε κατάφερνα να δω τιβι εκείνες τις μέρες..

go go gudget..

χαχα έβλεπα χθες αυτό το σίριαλ.. μίλα μου πρόστυχα.. ή κάπως έτσι.. και είχε μιά σκηνή με ένα γκατζετάκι που αναβοσβίνει τα φώτα με τον ύχο.. μεπήγε πίσω στο 83-84.. ένας φίλος φοιτητής από επαρχία.. είχε νοικιάσει φτάνοντας στη πρωτεύουσα ένα υπόγειο μικρό και κακόμοιρο.. μέ ένα στρώμα στο πάτωμα.. μερικά μαξιλάρια κι ένα τραπεζάκι.. αλλά τόσο ζεστό.. που όταν αναβαθμίστηκε και βρήκε κανονικό σπίτι.. το κρατήσαμε και άλλαζε χαίρια για χρόνια μέσα στη παρέα.. εγώ από μικρός είχα μια τρέλα με τα ηλεκτρονικά.. και είχα κάνει μια κατασκευή τέτοια.. και τη προσαρμόσαμε εκεί για ατμόσφαιρα.. δούλευε μια χαρά.. έκανε και ντιμ.. πολύ μούρη.. τότε κάπου είχα αποκτήσει και το πρώτο μου πιστόλι βαφής.. ερλες.. δηλαδή χωρίς αέρα.. ένας παλλόμενος ηλεκτρομαγνήτης τρόμπαρε τη μπογιά.. είχε βρει ένα κομοδίνο πεταμένο ο κολλητός μου.. και το έφερε να το βάλουμε δίπλα στο κρεβάτι.. αλλά ήταν ένα περτικαλί χρώμα που δε μας ταίριαζε.. και είπαμε να εγκαινιάσουμε το πιστόλι βάφοντάς το μαύρο.. το πιστόλι στο κλειστό χώρο του χολ έκανε εφιαλτικό θόρυβο.. και δεν ήταν μόνο αυτό.. ο ηλεκτρομαγνήτης δημιούργησε ένα τρελό μαγνητικό πεδίο.. τόσο που μας είχαν σηκωθεί τα μαλλιά.. πολύ γελοίο λέμε.. το αφήσαμε λοιπόν στη θέση του να στεγνώσει.. και φύγαμε άρον άρον.. να γειωθούμε.. το βράδυ επέστρεψα με παρέα.. ένιωθα ακόμα το μαγνητισμό στην ατμόσφαιρα.. και δεν ήταν μόνο ο έρως η αιτία.. αλλά εκεί που ήταν για βίντεο.. ήταν οι αντιδράσεις μας όταν κάτσαμε στο κρεβάτι.. και τρελαμένο από το μαγνητισμό το γκατζετακι που ήταν από πάνω μας.. άρχισε να μεταβάλει την ένταση του φωτός ακολουθώντας τις κινήσεις μας.. :):)